ارسطو با انتقاد از فرضیه مثل‌ها فلسفه خود را آغاز می‌کند.

حقایق قابل ادراک وجود ندارند آنچه وجود دارد مثال نیست بلکه خرد و جزئی است.

وی گفته است

"علم جز بر کلیات تعلق نمی‌گیرد".

 ما هنگامی می‌توانیم درباره اشیاء قضاوت کنیم که نوع و جنس را بهتر بشناسیم. تعیین قواعدی که حافظ روابط صحیح قضایای کلی با قضایای جزئی و شخصی باشد خاص منطقی است که هیچکس بهتر از ارسطو درباره آن تحقیق نکرده است همین منطق است که یکی از هدایای ارزنده و گرانبهای این فیلسوف بعالم بشریت به شمار می‌آید.

 چند نمونه از سخنان وی :

• «از يك پرستو تابستان نشود.»

• «انسان مدنی الطبع است.»

• «تمایلات خود را در میان دو دیوار محکم اراده و عقل حبس کنید.»

• «چشم ارباب، اسب را فربه می کند.»

• «دوست همه كس دوست هيچ كس نيست.»

• «روی گردانی از صحبت کسی که با همدلی با تو رغبت کند، از بی همتی است.»

• «شايد كه همين بيضه بر آرد پر و بال.»

• «عشق حواس را از دیدن عیوب منع می کند.»